Over mij

Ondanks mijn oer-Hollandse naam vloeit er door mijn aderen een mix van Nederlands, Chinees, Javaans, Duits en Frans bloed. In 1951, kort nadat mijn ouders vanwege de onafhankelijkheidsstrijd in Indonesië naar Nieuw-Guinea waren gevlucht, werd ik geboren. In 1953 kwam ons gezin naar Nederland. Tekenen en schilderen waren altijd mijn grootste hobbies. Ik had graag naar de kunstacademie gewild, maar dat is er nooit van gekomen. Ik kwam op kantoor terecht. In de loop der jaren begon het kunstenaarsbloed echter meer en meer te spreken. Dit leidde tot het moment waarop er een keuze gemaakt moest worden: veilig verder in een vaste baan waar mijn hart niet lag, of het pad van het ongewisse kunstenaarschap op. Het werd de schilderkunst en ik heb daar nog geen moment spijt van gehad. Eerst waren er de verstilde aquarellen, daarna de olieverfdoeken van het Nederlandse en Engelse landschap. Ik schilder realistisch. Mijn werk moet (vooral ook voor mijzelf) herkenbaar zijn. Mijn schilderijen verbeelden vaak plaatsen die echt bestaan, maar je zult ze nooit zo terugvinden zoals ik ze heb geschilderd. Ik maak eerst schetsen, laat weg of voeg toe. Het gaat er niet zozeer om een bestaand tafereel weer te geven, als wel een bepaalde sfeer. Ik ga net zolang door totdat ik op papier op de plek ben aangeland waar ik zou willen zijn. Die schets werk ik daarna uit tot een schilderij. In mijn werk probeer ik de rust te leggen van een oorspronkelijk landschap. Ik heb als kind waarschijnlijk als eerste een huis en een boom getekend. Huizen teken ik bijna nooit meer. Bij huizen horen mensen en mensen produceren geluid, terwijl het stil moet zijn in mijn schilderijen. Heel stil, zodat slechts de geluiden van de natuur hoorbaar zijn. De boom is gebleven. Bomen fascineren mij, net zoals luchten en stenen. Dan is de relatie met het landschap gauw gelegd. Een boodschap heb ik niet in mijn werk. Ook niet een uitgesproken voorkeur voor een bepaald landschap. Maar wel een voortdurende drang om dat wat ik mooi vind, weer te geven op doek of papier. Als dat voor mijn gevoel gelukt is, mag iedereen het zien. Dan hoop ik dat de toeschouwer ook op die plek wil zijn en door het kijken naar mijn werk de stilte voelt die ik trachtte te schilderen.

Harry Bronkhorst